«Τα πήραμε τα Γιάννενα...»

Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2013

Εκδήλωση αποκαλυπτηρίων της προτομής του νεαρού Κύπριου αγωνιστή Μιχαήλ Στιβαρού

Εκδήλωση αποκαλυπτηρίων την Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013 στο πάρκο Κατσάρη

Ο Δήμος Ιωαννιτών, σε συνεργασία με την οικογένεια του Κύπριου ήρωα Μιχαήλ Στιβαρού ο οποίος έπεσε ηρωικά στις μάχες του Μπιζανίου, τον Δεκέμβριο του 1912, για την απελευθέρωση της πόλης των Ιωαννίνων, διοργανώνει εκδήλωση αποκαλυπτηρίων προτομής, την Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013, μετά το πέρας της παρέλασης και ώρα 13.30, στο παραλίμνιο Πάρκο Κατσάρη (περιοχή Σκάλας).
Ο Μιχαήλ Στιβαρός γεννήθηκε το 1892 στον Πεδουλά της Κύπρου. Αποφοίτησε από το Ημιγυμνάσιο Λεμεσού και από το Παγκύπριο Γυμνάσιο το 1911 και ήρθε στην Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Με την έναρξη του Α΄ Βαλκανικού πολέμου και πριν πραγματοποιήσουν την συνέλευσή τους οι Κύπριοι φοιτητές στην Αθήνα για συμμετοχή τους στον αγώνα, ο εικοσαετής φοιτητής Μιχαήλ Στιβαρός είχε ήδη υποβάλλει αίτημα και είχε καταγραφεί στους καταλόγους του Ελληνικού Στρατού, ως εθελοντής. Τοποθετήθηκε στο 1ο Τάγμα του Ανεξάρτητου Συντάγματος Κρητών, μαζί με άλλους Κύπριους, το οποίο ξεκίνησε για το μέτωπο στις 23 Οκτωβρίου 1912.
Από το μέτωπο ο Μιχαήλ Στιβαρός έγραφε σε παλιό καθηγητή του, στο Ημιγυμνάσιο Λεμεσού: «Ό,τι αισθάνομαι τας ημέρας αυτάς που έγινα   στρατιώτης δεν το ησθάνθην ποτέ. Αισθάνομαι ότι εδιπλασιάσθη το σώμα μου και η ψυχή μου. Είμαι ακούραστος μεθ’ όλον τον βαρύν οπλισμόν. Η κυπριακή φοιτητική ομάς να είστε βέβαιος ότι θα τιμήσει και πατρίδα και γονείς και εκπαιδευτήρια, από τα οποία εδιδάχθημεν τον μέγα πατριωτισμόν……..».
Έλαβε μέρος στις καθοριστικές μάχες Πεστών και Αετοράχης και κατά τους επίσημους καταλόγους του υπουργείου Στρατιωτικών έπεσε ηρωικά στις μάχες του Μπιζανίου στις 5 Δεκεμβρίου   ή σύμφωνα με άλλες πληροφορίες στις 16 Δεκεμβρίου 1912.

Με την ευκαιρία του εορτασμού της εκατονταετηρίδος  από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων η πόλη μας, με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και σε συνεργασία με τους συγγενείς του, αποτίει ελάχιστο φόρο τιμής στον 20ετή ήρωα Μιχαήλ Στιβαρό και καλεί όλους τους συμπολίτες μας να παρευρεθούν στη σεμνή εκδήλωση των αποκαλυπτηρίων της προτομής του, η οποία βρίσκεται δίπλα από την προτομή ενός άλλου Κύπριου ήρωα, του Δημάρχου Λεμεσού Χριστόδουλου Σώζου ο οποίος έπεσε επίσης ηρωικά στις μάχες του Μπιζανίου στις 6 Δεκεμβρίου 1912.

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013

«ΗΠΕΙΡΟΣ: Από την απελευθέρωση στο Αλβανικό έπος», από τον σύλλογο Ηπειρωτών Ηλιούπολης


Ο Σύλλογος Ηπειρωτών Ηλιούπολης, επ' ευκαιρία του 'Επους του 40, 
την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013, ώρα 20:00' 
παρουσιάζει την λαϊκή παράσταση: «ΗΠΕΙΡΟΣ. Από την απελευθέρωση στο Αλβανικό Έπος»,
στο θέατρο του Δημαρχιακού μεγάρου Ηλιούπολης, Σοφοκλή Βενιζέλου 114 και Πρωτόπαππα.


ΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΕΠΟΣ
Όλος ο κόσμος έλαμπε σαν μια νεροσταγόνα στα πόδια της Πίνδου

ΚΑΙ ΞΑΦΝΟΥ
Τα όρνια μοιράζονται ψηλά τις ψίχες του ουρανού.
Τα κοράκια κάτι κράζανε τ' ανήσυχα
στα κυκλογυρίσματά τους,
και ψηλάθε ξαγνάντευαν γυπαετοί.
Κάθε παλμός, ένας θάνατος καβάλα στον αέρα.
Kάθε βροντή, ένας άντρας χαμογελώντας αντίκρυ.
Στο θάνατο-και η μοίρα ό,τι θέλει ας πει

ΗΠΕΙΡΟΣ
Τόπος ιερός, εδώ όπου ξανασταυρώθηκε η Ελλάδα,
Στην Ήπειρο όπου σκάφτηκαν τάφοι.
Και στους τάφους δε χωρούσαν οι λεβέντες.
Και μες στα σπλάχνα δε χωρούσε τόσος πόνος.
Κι ακούγονταν ντουφεκιές, αντί για καμπάνες
από τον όρθρο ως τον εσπερινό.

Οι ελληνικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν την επίθεση του εισβολέα «αμυνόμενοι του πατρίου εδάφους».

Και τα βουνά γίνονται αγωνιστές της λευτεριάς!
Ποιος είδε τέτοιο θάμασμα, παράξενο μεγάλο
να κουβεντιάζουν τα βουνά με τις ψηλές ραχούλες.
Γυρίζει ο Γερο Όλυμπος κι αναρωτάει την Πίνδο:
-Βουνό μου, γιατί θύμωσες και στέκεις βουρκωμένο;
Μήνα χαλάζι σε βαρεί μήνα βροχή σε δέρνει;
-Ούτε χαλάζι με βαρεί ούτε βροχή με δέρνει
μον' με βαρούν οι Ιταλοί με μπόμπες και με όλμους.
Μαύρα πουλιά σκεπάσανε τον όμορφο ουρανό μου,
θερίζουνε τις ράχες μου, καίνε τα έλατά μου.
-Ρίξε βουνό τις μπόμπες σου, ρίξε τις αστραπές σου
κι εγώ σου στέλνω τους αητούς, τσολιάδες και φαντάρους
να καθαρίσουν τις πλαγιές, να διώξουν τους φασίστες,
που μόλυναν τον τόπο μας, τα όμορφα χωριά μας.

Στα βουνά της Ηπείρου
«Δεν είχα δει, ούτε νομίζω πως θα δω ξανά τέτοια λάσπη στη ζωή μου.
Πάταγες στην αρχή ανύποπτος πάνω της και βυθιζόσουν. Βούλιαζες, ως τους αστραγάλους, ως τη μέση του ποδιού, ως το γόνατο-καταπινόταν όλη η μπότα σου κι αισθανόσουν πια την υγρή παγωνιά να διαπερνά ολόκληρο το σώμα σου.

Παραπατούσες, το πόδι σου δεν ξεκολλούσε, όσο και να το τράβαγες μ' όλη σου τη δύναμη και με τα δυο σου χέρια ή το 'νιωθες να σηκώνεται μόνο του, αφήνοντας τη μπότα σου στο βυθό.

Τότε φώναζες στους άλλους να σταματήσουν, να μη προχωρούν:
«Για θα χαθούμε, παιδιά, θα χαθούμε! Περιμένετε! Δεν μπορώ να βγω».
Ο πιο κοντινός σου τότε σε βοηθούσε-κι η ίδια κατάσταση άρχιζε πάλι και πάλι σε κάθε δέκα βήματα. Δεν ξέρω πόσο χρειάστηκε να περάσουμε αυτό το καταραμένο μέρος-μα μου φαίνεται πως θα κάναμε περισσότεροι από ώρα.»

Και πώς πέρασαν;

Το αίμα τρέχει πάνω στο χιόνι.
Κόκκινα ποτάμια κατεβαίνουν απ' τα βουνά.

Ο θάνατος περπατούσε μες στη λάσπη.
Απάνω στην πεσμένη πόρτα του καλοκαιριού
κουβάλαγαν τους πεθαμένους.
Και τι άφησαν πίσω τους;

Ερημωμένα χωριά, ξεροπόταμα σε μια ανελέητη κατεβασιά βομβών και καταστροφών.
Βομβαρδισμένες εκκλησιές.
Ένας άσπρος άνεμος σφύριζε
σαν τον τρελό ψάλτη που τραγούδαγε άγρια τροπάρια μες στο τουφεκίδι.
Και ο παπάς με τις μπότες του σκοτωμένου αξιωματικού
σήκωνε τα ράσα του και πηδούσε το φράχτη της λευτεριάς.

(Ένα πρώτο δείγμα, από αυτό που θα δούμε)

Συγγραφή: Χρίστος Α. Τούμπουρος
Σκηνοθεσία: Μαργαρίτα Μαραζοπούλου


Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ


ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
To παράθεμα 8, - το οποίο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο τού Γ. Θ. Φεσσοπούλου, ανθυπολοχαγού τότε στις επιχειρήσεις τής Ηπείρου και αυτόπτη μάρτυρα και πρωταγωνιστή τών γεγονότων – παρέχει εικόνα αναλυτική τών οχυρωματικών έργων τού τουρκικού στρατού στην ευρύτερη περιφέρεια τών Ιωαννίνων. Επίσης παρέχεται εικόνα τών συνθηκών πολέμου και διαβίωσης τών πολεμιστών κατά τη μάχη τής 7ηςΙανουαρίου, καθώς και συγκεκριμένα περιστατικά αυτοθυσίας και ηρωισμού. 
 ____________________________________

Μετά την ήτταν τής 29ηςΝοεμβρίου οι Τούρκοι απεσύρθησαν εις την αμυντικήν γραμμήν τών Ιωαννίνων. Αι βάσεις τής αμυντικής εκείνης οργανώσεως είχον τεθή υπό του Γερμανού στρατάρχου Φον ντερ γκολτς, δι’ επιτοπίου μελέτης τω 1909.
Η κατασκευή μονίμων οχυρωματικών έργων ήρχισεν αμέσως, ήσαν δε ταύτα: πολλά ισχυρότατα πυροβολεία, παρατηρητήρια, χαρακώματα μήκους πολλών χιλιομέτρων, πολυβολεία, κρύπται προσωπικού, πλήρης τηλεφωνική εγκατάστασις, οικήματα στρατωνισμού, αποθήκαι πυρομαχικών, οδοί συγκοινωνίας κ.λ.π. Η όλη δαπάνη ανήλθε τότε εις 58.000.000 φράγκα.
Η οχύρωσις εκείνη ελάμβανεν ασύγκριτον ισχύν ως εκ των εκτάκτων δυσχερειών, τας οποίας επαρουσίαζε το έδαφος δια την προχώρησιν. Εξετείνετο πέριξ τών Ιωαννίνων ως εξής: Προς βορράν επί των υψωμάτων Γαρδίκι πυροβολεία βάλλοντα από Β.Δ. δια βορρά προς Β.Α. Προς Βορειοανατολικά η ορεινή γραμμή Μιτσικέλη άνευ μεν οχυρώσεως, προστατευομένη όμως αποτελεσματικώς υπό των επί του γηλόφου Πέραμα ισχυρών πυροβολείων. Προς Νοτιοανατολικά επί του βράχου Καστρίτσης πέντε πυροβολεία βάλλοντα τήν από Δρίσκου δια Κοντοβράκι μέχρι Λοζέτσι και Μπιζάνι έκτασιν. Προς Νότον επί του ορεινού όγκου Μπιζάνι πάμπολλα πυροβολεία βάλλοντα απ’ Ανατολών δια Νότου προς Δυσμάς. Προς Νοτιοδυτικά επί του οροπεδίου Δουρούτι (κυρία γραμμή αμύνης) και των υψωμάτων Τσούκα, άγιος Σάββας, άγιος Νικόλαος, Μανωλιάσσα (προκεχωρημένη γραμμή) πολλά πυροβολεία βάλλοντα από Νότου προς Δυσμάς. Προς Δυσμάς επί του ορεινού όγκου Σαδοβίστης πυροβολεία βάλλοντα από Ν.Δ. δια Δυσμών προς Βορράν. Εις τα πυροβολεία τής κυρίας γραμμής αμύνης υπήρχον 112 πυροβόλα (16 βαρέα, 23 ταχυβόλα πεδινά και ορειβατικά, και 73 βραδυβόλα των 8,7), εις δε τα της προκεχωρημένης γραμμής έτερα 63 πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων. Τα πυροβόλα ταύτα έβαλον δια διασταυρουμένων πυρών πάσαν πτυχήν τού εδάφους προς πάσαν κατεύθυνσιν πέριξ τών Ιωαννίνων.
Πλην τής κυρίας αυτής γραμμής αμύνης υπήρχε καθ’ όλην την έκτασιν και προκεχωρημένη τοιαύτη, τόσον δε η μία όσον και η άλλη επροστατεύοντο δια χαρακωμάτων Πεζικού αλλού μεν μονίμων αλλού δε προχείρων, με απλήν εις πολλά δε σημεία και διπλήν γραμμήν συρματοπλέγματος.
Εις άπασαν την Ελλάδα και πλείστους εις αυτόν τον στρατόν τής Ηπείρου ευρισκομένους, η οχύρωσις αύτη και η σημασία της ήσαν παντελώς άγνωστοι και δια τούτο εφαίνετο παράδοξος και ανεξήγητος η περί την εκπόρθησιν τών Ιωαννίνων βραδύτης. Από των πρώτων όμως επιθέσεων η οχύρωσις εκείνη, γνωστή εις το Πανελλήνιον υπό το όνομα Μπιζάνι, απεκαλύφθη οποία πράγματι ήτο. Κατεστρέφετο εν πυροβόλον; αντεκαθίστατο πάραυτα υπό άλλων. Εσίγα εν πυροβολείον; απεκαλύπτοντο αμέσως δύο άλλα.

……………………………………………………………………………………………………………….
Μανωλιάσσα
Πόλεμος: «Βίαιος Διδάσκαλος». 
Συνθήκες πολέμου και διαβίωσης
Ο ιερέας τού 8ουΣυντάγματος. Περιστατικά ηρωισμού
 
Η επίθεσις τής 7 Ιανουαρίου

……………………………………………………………………………………………………………….
Από της 3 μ.μ. η μάχη λαμβάνει μεγίστην έντασιν, διεξαγομένων ηρωικών αγώνων επί της Μανωλιάσσης, της Αετορράχης, του Κοτόρτσι, του Λοζέτσι. Έφοδοι λυσσώδεις προσκρούουσιν εις απεγνωσμένην αντίστασιν. Η λόγχη απαστράπτει και η πάλη σώμα προς σώμα σχεδόν γενικεύεται. Οι στρατιώται οδηγούμενοι κατά το πλείστον από τους υπαξιωματικούς – διότι οι πλείστοι τών αξιωματικών έπεσαν – έρχονται εις χείρας με τον εχθρόν, λογχίζουν και λογχίζονται, απωθούν και απωθούνται, δια να επανέλθουν όμως και πάλιν πλέον ορμητικοί, έξαλλοι, τελείως εξηγριωμένοι. Η ανθρωπίνη φύσις υποχωρεί, ο θάνατος περιφρονείται τελείως. Επί των αποτόμων εκείνων περί τα Ιωάννινα υψωμάτων, εκτυλίσσονται εικόνες φρίκης και υψίστης τραγικότητος. Δράματα σπαρακτικά και εκδηλωτικά της φυσικής θηριωδίας τών ανθρωπίνων ενστίκτων. Άπαντα ταύτα ως απαισία μουσική συνοδεύουν ο ήχος τών τυφεκίων και των πολυβόλων, οι εις ποικίλους τόνους εκδηλούμενοι κρότοι τών παντοειδών οβίδων αίτινες κατά χιλιάδας ανά παν δευτερόλεπτον εκρήγνυνται μετά πατάγου, αι οιμωγαί των θνησκόντων, αι ύβρεις τών ηττωμένων, αι ιαχαί των νικητών… .
……………………………………………………………………………………………………………….
Η παραμονή εις την πρώτην γραμμήν ήτο λίαν κουραστική. Οι αντίπαλοι οπίσω λιθίνων τοίχων (μετερίζια) απείχον μεταξύ των κατ’ απόστασιν ποικίλλουσαν από 400-1000 μέτρων, των Τούρκων κατεχόντων κορυφάς δεσποζούσας κατά το πλείστον τών θέσεών μας. Την ελαχίστην κίνησιν, την ελαχίστην ύψωσιν κεφαλής υπεράνω τών μετεριζίων, οι αντίπαλοι υπεδέχοντο αμοιβαίως δια πυροβολισμών, συνεπεία τών οποίων το Σύν/μα είχε καθ’ εκάστην υπέρ τους 10 εκτός μάχης. Ως εκ τούτου ήσαν αμφότεροι υποχρεωμένοι – ιδία οι ιδικοί μας εις τα σημεία εις τα οποία ευρίσκοντο χαληλότερον – να παραμένωσι καθ’ όλην την ημέραν συσπειρωμένοι οπίσω τών μετεριζίων, πάσης μετακινήσεως και της διανομής τού συσσιτίου ακόμη ενεργουμένης την νύκτα. Την νύκτα ετοποθετούντο διπλοί σκοποί εμπρός εις μικράν απόστασιν. Λόγω τού πετρώδους τού εδάφους δεν ήτο δυνατή η κατασκευή αντισκήνων και οι άνδρες υπέφερον πολύ κατά τας συχνοτάτας βροχάς και το ψύχος, αναγκαζόμενοι να ρίπτωσιν απλώς τ’ αντίσκηνά των επί των ώμων των. Την νύκτα δεν ηδύναντο ν’ ανάψωσι φωτιές. Εις τα τμήματα τής ενισχύσεως (οι οπίσω ευρισκόμενοι ουλαμοί τών προφυλακών), η ζωή ήτο κατά πολύ περισσότερον αναπαυτική. Εστήνοντο σκηναί, ηδύναντο να κινηθώσιν, ηνάπτοντο φωτιές.
Αι κορυφαί επί των οποίων ευρίσκοντο αι προφυλακαί εστερούντο παντελώς ύδατος. Ως εκ τούτου το μεν συσσίτιον παρεσκευάζετο εις τους πρόποδας και μετεφέρετο κρύον μέχρι τών λόχων, το δε προς πόσιν ύδωρ επίσης μακρόθεν δια βαρελίων μεταφερόμενον, διενέμετο εις τους άνδρας μετά φειδούς!!... Δεν ήτο δυνατόν να συγκρατήση τις την συγκίνησίν του και να μη αισθανθή ιδιαιτέραν όλως Εθνικήν υπερηφάνειαν, βλέπων τους ήρωας εκείνους οι οποίοι από στιγμής εις άλλην διεκύβευον την ζωήν των, να τάσσωνται εις γραμμήν μετά θαυμασίας πειθαρχίας και υπομονής, δια να λάβωσι με την σειράν του έκαστος την μερίδα ύδατος η οποία επί πλέον απείχεν από του να είναι επαρκής! Οσάκις έβρεχεν, η έλλειψις ανεπληρούτο δι’ ύδατος βροχής συλλεγομένου δια των αντισκήνων.
Η διατροφή υπήρξε καλή. Διενέμοντο επίσης αρκετόν κονιάκ το οποίον ήτο θαυμάσιον θερμαντικόν. Ο ιματισμός και η υπόδησις συνετηρούντο καλώς. Μάλλινα είδη διενέμοντο αρκετά. 
 
……………………………………………………………………………………………………………….
Η πρωτοχρονιά εωρτάσθη με όλην την δυνατήν μεγαλοπρέπειαν. Γλυκίσματα και κονιάκ ηγοράσθησαν εκ Πρεβέζης, οι στρατιώται «τα είπαν» εις τους αξιωματικούς των, ευχαί δε υπέρ ταχείας και αισίας λήξεως τού αγώνος απηυθύνθησαν αμοιβαίως.
Περί την 2 μ.μ. ώραν τής 5 Ιανουαρίου – παραμονής τών Φώτων – οι αξιωματικοί τών ουλαμών ενισχύσεων τών 3ουκαι 12ουλόχων, παραπλεύρως αλλήλων κατηυλισμένων, βλέπουσι ουχί άνευ εκπλήξεως τον ιερέα τού Συν/τος πανοσιολογιώτατον Παντελεήμονα Φωστίνην, να έρχηται παρά την από πρωίας διαρκούσαν ραγδαιοτάτην βροχήν, όπως αγιάση τούς άνδρας τών προφυλακών. Ο θαυμάσιος εκείνος ιερεύς γνωρίζων οποίον θάρρος και οποίαν ενίσχυσιν θα μετέδιδεν εις τους άνδρας τών προφυλακών το άκουσμα του γλυκέος τροπαρίου τής εκκλησίας και ο ασπασμός τού Τιμίου Σταυρού, απεφάσισε να μη στερήση τούς συναγωνιστάς του τής χαράς αυτής. Οι διοικηταί τών ανωτέρω δύο λόχων μόλις είδον προσεγγίζοντα τον γλυκύτατον εκείνον ιερέα, του οποίου η επί των ανδρών επιρροή ήτο καταφανεστάτη, έσπευσαν εις τα αντίσκηνα φωνάζοντες «παιδιά ο παππάς μας». Οι άνδρες εξέρχονται μετά χαράς και συγκινήσεως ζωηρώς εζωγραφισμένης εις το πρόσωπόν των, κιβώτιον φυσιγγίων προσκομίζεται αμέσως, τοποθετείται επ’ αυτού κύπελλον πλήρες ύδατος και η ιερά τελετή άρχεται, των ανδρών παρακολουθούντων μετά βαθυτάτης κατανύξεως.
Τας τάξεις τού στρατεύματος διατρέχει η φήμη ότι θα εκτελεσθή επίθεσις προς διάσπασιν τής Τουρκικής αμύνης και κατάληψιν τών Ιωαννίνων. Πάντες διακαώς επιθυμούν την εκτέλεσιν τής επιθέσεως ταύτης, καθόσον έχουν πεποίθησιν ότι κατόπιν αυτής θα λήξωσιν αι κακουχίαι, εκείνοι δε οι οποίοι θα έχουν το ευτύχημα να επιζήσωσι θα εισέλθωσι νικηταί εις την θρυλλικήν πόλιν τών Ιωαννίνων. Πολλοί αξιωματικοί όντες ασθενείς και έχοντες ανάγκην νοσοκομειακής περιθάλψεως, δεν απομακρύνονται τών τάξεών των, αλλά πιέζουσι τας δυνάμεις των και συγκρατούνται εις τας θέσεις των, επιθυμούντες να μετάσχωσι τής αναμενομένης ταύτης επιθέσεως.
……………………………………………………………………………………………………………….
Ανέκδοτα. Υπήρξεν τοιαύτη η δράσις τού στρατού μας κατά την ιστορικήν εκείνην ημέραν, εξετελέσθησαν τοσαύται και τοιαύται ηρωικαί πράξεις επί της Μανωλιάσσης και της Αετορράχης, ώστε να είναι δυσχερεστάτη η διάκρισις τινών μεταξύ αυτών και ο χαρακτηρισμός των ως ανεκδότων. Η ημέρα εκείνη αποτελεί δια τον Ελληνικόν στρατόν εν μέγα ανέκδοτον.
Όσον αφορά το όγδοον Σύν/μα δύναταί τις αδιστάκτως ν’ αποφανθή ότι άπαντες οι αποτελούντες αυτό την ημέραν εκείνην ανεδείχθησαν ήρωες. Υπήρξαν τόσον ελάχιστοι οι κατά τινας στιγμάς λιποψυχήσαντες ώστε ουδόλως δύναται να επιδράσωσιν επί του συνόλου τών αποδοσάντων το μεγαλειώδες εκείνο έργον τού ογδόου Συν/τος κατά την 1 Ιανουαρίου. Κρίνομεν εν τούτοις απαραίτητον ν’ αναφέρωμεν επεισόδιά τινα λαβόντα χώραν ολίγον προ, κατά ή μετά την αξιομνημόνευτον εκείνην ημέραν, δια να κατανοηθή εις ποίον σημείον είχεν εξιχθή η μεταξύ όλων τών βαθμίδων τής ιεραρχίας υπάρχουσα αμοιβαία αφοσίωσις και ο ηρωισμός απάντων εν γένει.
1ον. Τινές τών διοικητών λόχων ελάμβανον μέρος εις την 24ωρον υπηρεσίαν τής πρώτης γραμμής. Οι άνδρες τού 3ουλόχου δια να εξωτερικεύσωσι την προς τον διοικητήν των αγάπην των, κατεσκεύασαν εις απόστασιν 3-4 βημάτων οπίσω τών μετεριζίων χαμηλόν περίφραγμα, το οποίον σκεπασθέν δια δύο αντισκήνων απετέλεσε θαυμάσιον και ευρύχωρον οικίσκον. Τούτον προσέφερον εις τον διοικητήν των. Ούτος τον εδέχθη ευχαρίστως αλλά και δια ν’ αποδώση την φιλοφρόνησιν ενώ παρέμενεν εις αυτόν κατά τα 24ωρα τής εν τη πρώτη γραμμή υπηρεσίας του, τον μετέβαλεν εις κέντρον θερμάνσεως των ανδρών του και τον απεκάλεσε «παραγώνι» του λόχου. Κατασκευασθείσης μικράς εστίας ευρίσκετο διαρκώς επ’ αυτής χύτρα εις την οποίαν την νύκτα έβραζεν πάντοτε τσάι. Ανά εν κύπελλον τοιούτου ελάμβανον οι άνδρες πριν μεταβώσιν εις την υπηρεσίαν τού σκοπού, οπότε και εθερμαίνοντο ή εστέγνωνον μετά την βροχήν.
2ον . Ο διοικητής τού 3ουλόχου και ο εκ Λακωνίας έφ. ανθ/γός Βασίλειος Γεννηματάς, εκτός πολεμικής ενεργείας ήσαν άριστοι φίλοι. Ευθύς ως επέκειτο ή ήρχιζε πολεμική τις ενέργεια, οι δύο εκείνοι άνδρες ήριζον τίς θα φανή γενναιότερος. Αποτέλεσμα αναλόγου έριδος κατά την πρώτην ημέραν τής εις τας προφυλακάς τής Μανωλιάσσης εγκαταστάσεως τού λόχου, υπήρξεν η εξ αυτού απομάκρυνσις τού Γεννηματά μετά βαρείας ποινής. Ούτος ερωτηθείς περί των αιτίων τής εκ του 3ουλόχου απομακρύνσεώς του απήντησεν: «Εις λόχος ήτο πολύ μικρός δια να περιλάβη δύο φιλοδοξίας τόσον μεγάλας, όσον η ιδική μου και η του Φεσσοπούλου».
3ον . Ο εκ Ναυπλίου έφεδρος ανθυπολοχαγός 12ουλόχου Ευρυπίδης Κωτσονόπουλος, πάσχων από ημερών και πυρέσσων σφοδρώς το απόγευμα της 6ηςΙανουαρίου, λαμβάνει εισιτήριον δια το Νοσοκομείον και ετοιμάζεται δια να απέλθη την πρωίαν. Την νύκτα έρχεται η διαταγή δια την επίθεσιν και ο Κωτσονόπουλος με πυρετόν 39 βαθμών επιμένει να παραμείνει εις τον λόχον. Ο διοικητής τού λόχου τον εξορκίζει να μεταβή εις το Νοσοκομείον και εκείνος απαντά: «Τι λες λοχαγέ μου; Είναι δυνατόν να λείψη ο Κωτσονόπουλος από τη σημερινή χαρά;».
Η μάχη άρχεται. Ο 12οςλόχος εκτελεί τας ηρωικάς εκείνας εφόδους δια της λόγχης και ο Κωτσονόπουλος ηγούμενος τής διμοιρίας του λαμβάνει διαμπερές τραύμα τής κεφαλής. Ο λοχαγός του τον βλέπη να επιδένη μόνος το τραύμα του και τον ερωτά πώς είναι. Ο Κωτσονόπουλος μη δυνάμενος να ομιλήση απαντά δια κινήσεως τής χειρός ότι εκτυπήθη σοβαρώς. Μετ’ ολίγον ο ήρως εκείνος, ο σεμνός και πολύ αγαπητός μεταξύ τών συναδέλφων του Κωτσονόπουλος απέθνησκεν.
4ον . Ο εξ Ακαρνανίας έφεδρος ανθ/γός του 10ουλόχου Παντελής Καρασεβδάς δια να εμψυχώση την διμοιρίαν του κατά τα σφοδρότατα πυρά Πυρ/κού, υποδέχεται εκάστην οβίδα δια ζητωκραυγών. Το επιδιωκόμενον αποτέλεσμα επιτυγχάνεται και ενώ η διμοιρία κατακλύζεται από οβίδας ζητωκραυγάζει… . Αλλά μία οβίς πίπτει υπό τους πόδας του Καρασεβδά, τον ρίπτει χάμω και τον σκεπάζει με χώμα και πέτρες. Οι άνδρες του ανησυχήσαντες σπεύδουσι προς αυτόν, ο Καρασεβδάς σηκώνεται και φωνάζει «Ζήτω η Ελλάς». Οι άνδρες του επαναλαμβάνουν φρενητιώντες την ζητωκραυγήν….
Εις μίαν στιγμήν ο Καρασεβδάς ερωτά τους άνδρας του αν είναι πρόθυμοι να εκτελέσουν εν άλμα ακόμη προς τα εμπρός! Όλοι απαντούν καταφατικώς, εις δε μη δυνάμενος να ομιλήση διότι θραύσματα λίθων τού είχαν καταστρέψη την σιαγόνα, κατανεύει και αυτός και λαμβάνει μέρος εις το άλμα…. Κατ’ αυτό ο Καρασεβδάς λαμβάνει δύο σοβαρώτατα τραύματα, εν υπό την δεξιάν μασχάλην εκ θραύσματος οβίδος, έτερον διαμπερές τού θώρακος από βλήμα τυφεκίου. Παρά τα τραύματά του, θέλει να μείνη παρά τη διμοιρία του, αλλά μετ’ ολίγον παγώνει και μεταφέρεται εν σοβαρωτάτη καταστάσει.
5ον . Ο λοχίας σιτιστής του 12ουλόχου Γεωργουνέας τραυματισθείς εις αμφοτέρους τούς πόδας κατά την υποχώρησιν τού λόχου μετά την Τουρκικήν αντεπίθεσιν, δεν δύναται να παρακολουθήση. Οι δεκανείς Αναστ. Πετροπουλάκης και Γ. Αναστασάκης ανέλαβον να τον σώσωσι, και ο μεν πρώτος καταλαμβάνων διαδοχικάς θέσεις και πυροβολών συνεκράτει τούς Τούρκους, ενώ ο δεύτερος μετέφερε τον Γεωργουνέαν επί των ώμων.
6ον . Κατά την επίθεσιν τού 3ουλόχου προς επανάκτησιν τής ράχεως εκ της οποίας εξετοπίσθη ο 12ος, προηγούντο τρέχοντες ως τρελλοί δύο στρατιώται. Ήσαν οι εκ Λακωνίας Π. Πατσουράκος και Γ. Γορανίτης, οι οποίοι συνεκρούσθησαν πρώτοι προς τους εναπομείναντας Άραβας. Ο Πατσουράκος λογχίσας λογχίζεται ταυτοχρόνως και οι δύο ηρωικοί αντίπαλοι πίπτουσι κατά τοιούτον φρικτόν τρόπον δια των λογχών των συνδεδεμένοι… Ο Γορανίτης φονεύσας ένα, δύο, Άραβας τρέχει από μετεριζίου εις μετερίζιον προς ανακάλυψιν και άλλων, αλλά πίπτει και αυτός με μίαν σφαίραν εις την κεφαλήν… Ο λοχίας Ν. Αποστολάκος άνευ πηλικίου και με τας τρίχας τής κεφαλής ανωρθωμένας παρέχει την εντύπωσιν παράφρονος….
7ον . Ο γενναίος και σεμνός επίσης εκ Λακωνίας στρατιώτης του 3ουλόχου Π. Κομπότης ήτο σύνδεσμος τού διοικητού τού λόχου και έφθασε εις την κορυφήν τής ράχεως μετ’ αυτού. Σταλείς προς τον διοικητήν τού τάγματος όπως ζητήση ενισχύσεις διέτρεξε μετά πρωτοφανούς θάρρους την φοβερώς βαλλομένην επικίνδυνον εκείνην ζώνην, κατά τε την μετάβασιν και επάνοδον. Ληξάσης τής αποστολής του επέστρεψε πάραυτα πλησίον τού λοχαγού του, παρά το πλευρόν τού οποίου ίστατο. Όταν είδεν ότι οι ολίγοι άνδρες τού 3ουλόχου κατεδίωκον δια των πυρών των τους υποχωρούντας Τούρκους, κάθηται επί της κορυφής και πυροβολεί. Μάτην ο λοχαγός του τον διατάσσει να πέση πρηνής. Ο γενναίος Κομπότης δεν υπακούει και εξακολουθεί τα πυρά του λέγων «Άσε με κύριε λοχαγέ διότι θα χάσω ώρα όσο να πέσω πρηνής και θα μού φύγη κανένας Τουρκαλάς».
Μετά παρέλευσιν ολίγης ώρας ο Κομπότης θεάται να πετά το όπλον του και να σύρηται προς τα οπίσω, φέρων την αριστεράν χείρα εις την καρδίαν. Ο διοικητής τού λόχου ο οποίος πολύ ηγάπα τον ήρωα αυτόν, σπεύδει, τον ξεκουμπώνει και βλέπει ότι φέρει τραύμα άνωθεν τής καρδίας. Ο ήρως εκείνος, παρά τους δριμυτάτους πόνους, τους οποίους ησθάνετο δεν εξέφερε την παραμικράν φωνήν πόνου. Ο διοικητής τού λόχου κρίνων ότι το τραύμα τού Κομπότη ήτο σοβαρόν διέταξε την άμεσον μεταφοράν του εις το χειρουργείον. Ο ήρως ούτος διακομισθείς απεβίωσεν εις το Νοσοκομείον τής Φιλιππιάδος.
8ον . Ο εκ Λακωνίας έφ. ανθ/γός Β. Γεννηματάς ετραυματίσθη εις την χείρα και το αίμα έρρεεν. Εις στρατιώτης προσφέρεται να δέση το τραύμα του δια του επιδέσμου του. Ο Γεννηματάς – ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω δεν απεμακρύνθη ποσώς τού Συν/τος μετά τον τραυματισμόν του – ηρνήθη λέγων: «Όχι δεν θέλω να το δέσης. Θέλω το αίμα μου να τρέξη να ποτίση την γην αυτήν»…
9ον . Ο εξ Αρκαδίας ανθ/στής Θεόδωρος Ρούσσος μετέβη την 8 Ιανουαρίου προς επίσκεψιν τού διοικητού τού 1ουλόχου, μετά του οποίου συνωμίλει οπίσω τού μετεριζίου. Την στιγμήν εκείνην κατέφθασε στρατιώτης τού 1ουλόχου ίνα παραπονεθή δια τα άρβυλά του. Το μετερίζιον δεν ηδύνατο να προστατεύση περισσοτέρους τών δύο ανδρών και ούτω εις έπρεπε να μείνη εκτεθειμένος εις τα πυρά τών Τούρκων. Ο Ρούσσος δια να προφυλάξη τον στρατιώτην απεσύρθη αυτός ολίγον έξω τού μετεριζίου, οπότε δέχεται μίαν σφαίραν εις την κοιλίαν. Μεταφερόμενος εις το Νοσοκομείον παρεπονείτο διαρκώς διότι δεν ετρευματίσθη μαχόμενος και εζήτει το πιστόλιόν του ν’ αυτοκτονήση. Ο σεμνός, γενναίος και πολύ αγαπητός μεταξύ τών συναδέλφων του ήρως εκείνος απεβίωσε μετά δύο ημέρας».
……………………………………………………………………………………………………………….
[Αποσπάσματα από το βιβλίο Γ. Θ. Φεσσοπούλου-Συνταγματάρχου «Η Ελλάς εις τους Βαλκανικούς Πολέμους τού 1912-13», Τόμος Α΄, Εν Αθήναις, Τυπογραφείον Καμινάρη, 1925, σελ. 301-331]


Χίος: Απρίλιος 2013
 
Επιμέλεια:
Λεωνίδας Πυργάρης
Φιλόλογος Καθηγητής
2οΓεν. Λύκειο Χίου

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013

Σίμωνος Μολοσσού, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΑΛΚΑΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1912-1913» - [ένα πολύ σπάνιο βιβλίο για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων]


Ο γνωστός Χιώτης φιλόλογος και ένθερμος φίλος της Ηπείρου και της πόλεως των Ιωαννίνων κος Λεωνίδας Πυργάρης μάς έστειλε -και πάλι- ένα πολύ σπάνιο και σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο που αφορά στην προσπάθεια απελευθέρωσης των Ιωαννίνων από τον τουρκικό ζυγό την περίοδο 1912-1913. 
Τον ευχαριστούμε θερμά για την πολύτιμη βοήθειά του!
________________________________________________________________________

________________________________________________________________________

Λεωνίδας Πυργάρης
Φιλόλογος Καθηγητής
Χίος




   Χίος: 1η Σεπτεμβρίου 2013



     Προς: Δημοτικό Σχολείο Σταυρακίου

ΙΩΑΝΝΙΝΑ






Αξιότιμοι Κύριοι,



Συνεχίζοντας τη συνεργασία μαζί σας, σας αποστέλλω πρωτογενές ιστορικό υλικό σχετικό με τον Ηπειρωτικό Πόλεμο 1912-13, το οποίο μπορείτε να αναρτήσετε στην ηλεκτρονική σας ιστοσελίδα προς μελέτη και ενημέρωση κάθε ενδιαφερόμενου.

Το συγκεκριμένο ιστορικό υλικό προέρχεται από το σπάνιο – ίσως και ανύπαρκτο ή υπαρκτό σε ελάχιστα αντίτυπα – βιβλίο τού Σίμωνος Μολοσσού «Ιστορία τού Βαλκανοτουρκικού πολέμου 1912-13, Τόμος 2, Εκδοτικός Οίκος Δράκου Παπαδημητρίου, Αθήναι».

Οι σελίδες, που μετέφερα πιστά από το πρωτότυπο, αναφέρονται:

α) στην ιστορία τής πόλεως τών Ιωαννίνων από το Μεσαίωνα και τη Βυζαντινή περίοδο μέχρι και το 19ο αιώνα.

β) στην επίθεση τού Ελληνικού στρατού κατά τών τουρκοκρατούμενων Ιωαννίνων τον Οκτ. 1912, υπό την αρχιστρατηγία τού Κ. Σαπουντζάκη.

γ) στις δηώσεις και λεηλασίες τών ελληνικών χωριών τής Ηπείρου από τουρκικά στρατεύματα με την αγαστή συνέργεια και Αλβανών ατάκτων.

δ) στην αποστολή ελληνικών ανταρτικών σωμάτων στην Ήπειρο, κυρίως από την Κρήτη, προς αντιμετώπιση τών Τουρκαλβανών.

ε) στις αλλεπάλληλες κατά τού Μπιζανίου και των ερεισμάτων του αποτυχούσες ελληνικές εφόδους από 1ηςΔεκ. 1912, ύστερα από την ενίσχυση τού μετώπου τής Ηπείρου από τέσσερις ακόμα Μεραρχίες.

στ) σε αναλυτική περιγραφή τών οχυρωματικών έργων τού Μπιζανίου.

ζ) σε αναλυτική περιγραφή τών οχυρωματικών έργων ολόκληρης τής πόλεως τών Ιωαννίνων.

η) στην άφιξη τού Αχιστρατήγου Κωνσταντίνου στην Ήπειρο και στο συντονισμό τών στρατιωτικών επιχειρήσεων από τον ίδιο.

θ) στο στρατιωτικό σχέδιο τού Διαδόχου προς άλωση τών Ιωαννίνων.

ι) στην καταδρομική επιχείρηση ελληνικών στρατευμάτων, τη νύκτα τής 19ηςΦεβρ. 1913 κατά τής Τσούκας, υπό τον συνταγματάρχη Νικόλαο Δελαγραμμάτικα.

ια) στην εκπόρθηση τών Ιωαννίνων από τον Ελληνικό στρατό.

ιβ) στη νικηφόρα και αποθεωτική είσοδο τού Διαδόχου Κωνσταντίνου στα Ιωάννινα.

ιγ) στον αντίκτυπο τής αλώσεως τών Ιωαννίνων στην Ευρώπη.



Ο συγγραφέας Σίμων Μολοσσός, εμβριθής και σοφός παρατηρητής, υπήρξε πολεμιστής τού Ηπειρωτικού Πολέμου 1912-13. Ως εκ τούτου περιγράφει παραστατικότατα και με ενάργεια τα γεγονότα όπως ο ίδιος τα έζησε. Το ιστορικό του έργο εναλλάσσει – κατά το πρότυπο τής Ιστορίας τού Θουκυδίδη – τον αφηγημένο λόγο με τις «δημηγορίες», δηλαδή τις ομιλίες και δημόσιες αγορεύσεις σημαινόντων προσώπων εκείνου τού πολέμου. Έτσι ο αναγνώστης τού ιστορικού έργου τού Σίμωνος Μολοσσού, χωρίς να πλήττει και να ανιά, παρακολουθεί με ξεχωριστό ενδιαφέρον την ιστορική αφήγηση, τέρπεται και συγκινείται από αυτήν!

Γλώσσα τού έργου είναι η αριστοκρατική καθαρεύουσα, η οποία έχει τη μοναδική δύναμη να περιγράφει και να χρωματίζει όχι μόνο γεγονότα αλλά και συναισθηματικές και ψυχικές καταστάσεις.

Οι φωτογραφίες που ενσωματώνονται στο κείμενο είναι τής εποχής τών Βαλκανικών πολέμων και λειτουργούν συμπληρωματικά επί του κειμένου.


Με εκτίμηση!


Λεωνίδας Πυργάρης

Φιλόλογος

________________________________________________________________________





Σίμωνος Μολοσσού, Τόμος Β΄
(Εκδοτικός Οίκος Δράκου Παπαδημητρίου)
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ΄ (σελ. 1630-1799)



Τα εν Ηπείρω. – Από της αλώσεως της Πρεβέζης μέχρι της αλώσεως των Ιωαννίνων. – Πρόοδος δια των Πέντε Πηγαδίων. – Ενισχύσεις του στρατού της Ηπείρου. - Μάχαι και συμπλοκαί. – Προχώρησις προς το Μπιζάνι. – Άφιξις μεγάλων ενισχύσεων προς τους Τούρκους των Ιωαννίνων. – Ο στρατός του Τζαβήτ και του Ριζά πασσά. – Αι πρώται απόπειραι προς κατάληψιν της Αετορράχης. – Η διαγωγή των Αλβανών. – Ερήμωσις και όλεθρος ελληνικών χωρίων. – Αποστολή εις Ήπειρον ελληνικών ανταρτικών σωμάτων. – Ο αρχηγός αυτών Α. Κόρακας. – Η δράσις των ανταρτικών σωμάτων. – Αποστολή μεγάλης δυνάμεως πυροβολικού εις Ήπειρον. – Αι κατά του Μπιζανίου και των στηριγμάτων αυτού αποτυχούσαι επιθέσεις. – Παραλυσία της υγειονομικής υπηρεσίας. – Αθλία κατάστασις της επιμελητείας. – Βαρύς χειμών εν Ηπείρω. – Ηρωισμοί των μαχομένων σωμάτων. -Απόπειρα προσβολής των Ιωαννίνων δια των Αγίων Σαράντα. – Αποτυχίαι της υπό τον συνταγματάρχην Μέξαν φάλαγγος. – Κίνδυνος αποσυνθέσεως του στρατού της Ηπείρου. – Αποστολή και συγκέντρωσις τεσσάρων νέων Μεραρχιών προ των Ιωαννίνων. – Άφιξις εις Ήπειρον του αρχιστρατήγου Κωνσταντίνου. - Αναθάρρησις των στρατευμάτων. - Συστηματοποίησις σχεδίου προς άλωσιν της πόλεως των Ιωαννίνων. – Μικρά προπαρασκευή της γενικής επιθέσεως . – Γενικαί επιθέσεις και πτώσις των Ιωαννίνων.


Η πόλις των Ιωαννίνων, η γεραρά αύτη της ευάνδρου Ηπείρου πρωτεύουσα, κείται εντός της περιοχής ένθα κατώκουν το πάλαι οι Μολοσσοί, η επιφανεστάτη και ισχυροτάτη των εν Ηπείρω Πελασγικών φυλών. Οι Μολοσσοί, λαβόντες όνομα εκ του Μολοσσού, υιού του πρώτου βασιλέως της χώρας Νεοπτολέμου, δεν εβράδυναν να επεκτείνωσι δια της ανδρείας και νοημοσύνης των την ισχύν αυτών καθ’ άπασαν την Ήπειρον, ο δε βασιλεύς αυτών Πύρρος ο Μέγας επέτυχε την ένωσιν υπό το σκήπτρον του πασών ανεξαιρέτως των εν Ηπείρω φυλών.

Τα Ιωάννινα αριθμούσι σήμερον συνεπεία των κατά του Ελληνικού στοιχείου διωγμών και πιέσεων των τελευταίων ετών και του εκουσίου εκπατρισμού των νέων Ελλήνων δια τον φόβον της στρατολογίας μόνον περί τας 30.000 κατοίκων, εξ ων 22.000 Έλληνες, 5.000 Μωαμεθανοί και τρισχίλιοι Εβραίοι. Απ’ άκρου εις άκρον όμως αυτών λαλείται η Ελληνική γλώσσα, διότι ταύτην και οι Μωαμεθανοί και οι Εβραίοι έχουσιν ως μητρικήν...

Τρίτη 20 Αυγούστου 2013

Έκθεση φωτογραφίας: "ΙΩΑΝΝΙΝΑ 1913 – 2013, Ένας ιστορικός περίπατος στην πόλη"


Εκατό χρόνια στα «κλικ» του φακού

Από το Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013 στις 7.30 μ.μ. "τρέχει" η νέα έκθεση στο Ριζάρειο ίδρυμα, στο Μονοδένδρι, με τίτλο «Ιωάννινα 1913-2013, ένας ιστορικός περίπατος στην πόλη».

Η έκθεση η οποία γίνεται υπό την επιμέλεια και το συντονισμό του Τάκη Αναγνωστόπουλου, είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Άγγελου Κίτσου, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του ιδρύματος και θα διαρκέσει μέχρι του χρόνου τον Ιούλιο (2014). 
Συμμετέχουν με έργα τους οι εξής: Απόστολος Βερτόδουλος, Κώστας Ζήσης, Λίλα Ζώτου,  Άγγελος Καλογερίδης, Γιάννης Κόντος,  Βασίλης Κουτσαβέλης Γιώργος Μάκκας, Σπύρος Μελετζής, Ελένη Μουζακίτη,Κώστας Μπαλάφας, Βούλα Παπαϊωάννου, Άννα Παπούλια, Δηµήτρης Χαρισιάδης, Φρεντ Μπουασονά, Ρόμπερτ μακ Κέιμπ και Nelly’s. 
Η έκθεση θα λειτουργεί στο Ριζάρειο Εκθεσιακό Κέντρο Μονοδενδρίου 09.00 – 16.00 (καθημερινά, τηλ. 2653071573). Παραθέτοντας ένα κομμάτι της διαθήκης του Ριζάρη, το ίδρυμα λέει: «….Η επιθυμία μου είναι να προκύψει ωφέλεια εις το Κοινό από τους ιδρώτας του προσώπου εμού τε και του μακαρίτη αυταδέλφου μου…Δεν θέλω, με κανέναν τρόπο, να ωφεληθούν ολίγοι προς βλάβη των κοινωφελών διατάξεών μου». 
Με αυτή την έκθεση, το Ριζάρειο τιμά την έκεθση των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης των Ιωαννίνων, μια έκθεση με έργα σημαντικών δημιουργών που περιπλανήθηκαν στους δρόμους και τα σοκάκια της πόλης και χάρισαν πλούσιο υλικό γύρω από την φύση και το αστικό περιβάλλον, τα ήθη και τα έθιμα, τα πρόσωπα και τις ενδυμασίες, σκιαγραφώντας το προφίλ της πόλης την τελευταία εκατονταετία.










Οι φωτογραφίες είναι από τη σελίδα: protagon.gr


Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013

"Η λίμνη των στεναγμών" ...άλλοτε και τώρα!


Φωτογραφίες της λίμνης Παμβώτιδας των Ιωαννίνων σε διαφορετικές εποχές...





Φωτογραφίες δημοσιευμένες στη σελίδα: "Λατρεύω τα Γιάννενά μου"

_______________________________________________________________________________












Η λίμνη των Ιωαννίνων, 1959 - Λήψεις: Λότη Πέτροβιτς

_______________________________________________________________________________

 





Από τη σελίδα: "I love Ioannina"

  _______________________________________________________________________________

Κυριακή 7 Ιουλίου 2013

Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΟΥ ΤΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ ΚΟΜΙΤΑΤΟΥ

Ο όρκος του καπετάν Κρομμύδα και η ένταξή του στο Ηπειρωτικό Κομιτάτο


"Ο όρκος των Φιλικών",
φανταστική σύνθεση του Θεόφιλου Δ. Τσόκου, 1849,
όπου αναπαρίσταται όρκος αγωνιστή
στα ιδανικά της Φιλικής Εταιρίας
(Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)
Ο υποψήφιος Φιλικός ορκίζεται από έναν ιερέα
πάνω σε ένα εικόνισμα της Παναγίας.
Κατά τις αρχές του 20ου αιώνα η ένταση της δράσης των λαών της Βαλκανικής για απελευθέρωση και εθνική αποκατάσταση, είχε ως αποτέλεσμα και την ένταση της μεταξύ τους διαμάχης και την πολεμική  δράση για επικράτηση στις υπόδουλες περιοχές-χώρες, των εθνικών κομιτάτων και των ανταρτικών σωμάτων. Η ανάγκη αυτή επέβαλε την οργάνωση του απελευθερωτικού αγώνα και στην Ήπειρο με αποτέλεσμα τη σύμπηξη της «Ηπειρωτικής Εταιρείας» ή «Ηπειρωτικό Κομιτάτο» που ήταν ένα τοπικό παράρτημα της «Πανελλήνιας Εθνικής Εταιρείας» της οποίας πρόεδρος ήταν ο Παναγιώτης Δαγκλής με το βαθμό τότε του συνταγματάρχη στο Υπουργείο των Στρατιωτικών.
Η Ηπειρωτική Εταιρεία είχε τρεις Διευθύνσεις: την Α΄ στα Γιάννινα, την Β΄ στην Πρέβεζα και την Γ΄ στο Αργυρόκαστρο. Η Α΄Διεύθυνση είχε τρία Τμήματα «εταίρων» μέσα στα Γιάννινα και άλλα τρία στην ύπαιθρο στο Κουκούλι Ζαγορίου, στη Ζόριστα και στους Καλαρύτες. Υποδεέστερες μονάδες ήταν οι «Ομάδες Αδελφών». Η οργάνωση ήταν συνωμοτική και για τούτο μυστική. Κάθε εγγραφόμενος έπρεπε να μυηθεί από κάποιο μέλος και να ελεγχθεί για τη σοβαρότητά του. Ο ανώτερος βαθμός μύησης ήταν ο «εταίρος», δεύτερος ήταν ο «αδελφός» και ο τρίτος ο «ελευθερωτής» ο οποίος ήταν και ο κατ’ εξοχήν εκτελεστικός. Κάθε πρόσληψη και ένταξη ακολουθεί μια σειρά βημάτων με πρώτη την υπόδειξη του ατόμου, παρακολούθηση και έλεγχο, η πρόταση για αποδοχή, ακολουθούσε η μύηση και τέλος ο όρκος. Κάθε βαθμός είχε και το ειδικό κείμενο του όρκου για τους μυημένους.
 Στα Γιάννινα, την περίοδο του 1906-1912, ο ατρόμητος ηγούμενος Άνθιμος διέθεσε το Σιναϊτικό Μετόχι της Αγίας Αικατερίνης για να κρύβει τα όπλα των ανταρτών στα σπίτια των αυλών του Μετοχίου και σε άλλα σπίτια όπως αυτό του Χαράλαμπου Παπά. Ο ίδιος ο Άνθιμος όρκισε τον Καπετάν Κρομμύδα όπως θα διαβάσουμε παρακάτω.
Είμαστε στο 1908 και οι ανοιξιάτικες αύρες έλιωναν τα χιόνια στα ψηλά βουνά του Σμόλικα, του Λάκμωνα, των Τζουμέρκων. Μαζί έλιωναν και οι πάγοι της απογοήτευσης από τις καρδιές των ραγιάδων, που είχαν συσσωρεύσει οι ατυχείς εξορμήσεις του 1854, του 1878 και ιδίως του ατυχούς 1897.
Στις λαϊκές μάζες των Γιαννίνων και στην ύπαιθρο ξυπνούσαν οι πόθοι των αγώνων και της λευτεριάς, τα τρισένδοξα μετέωρα του Ζαλόγγου, του Σουλίου, της Χειμάρρας, της Πάργας και των αμέτρητων ενδόξων Ηπειρωτικών τοποθεσιών, όπου χύθηκαν ποτάμια Ηπειρωτικού αίματος, τραβούσαν σαν μαγνήτης, τη λαϊκή νεολαία προς τον βωμό της θυσίας.
Μέσα σε τέτοια ατμόσφαιρα ένα δειλινό του θέρους του 1908 έδιδε τον όρκο στην Α΄ Διεύθυνση της Ηπειρωτικής Εταιρείας στα Γιάννινα, ο καπετάν Σπύρος Κρομμύδας, στην εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης.
Ο Γιώργης ο Πραμαντιώτης, παλιός αγωνιστής, επίτροπος και νεωκόρος της εκκλησίας του Μετοχίου της Αγίας Αικατερίνης, άνοιξε με προσοχή την πίσω πόρτα του περιβόλου του Μετοχίου που βλέπει στην οδό Αραβαντινού. Ανάμεσα από ψηλά κυπαρίσσια και το στενό μονοπάτι του περιβόλου, γλίστρησε ο ατσαλένιος Καπετάν Κρομμύδας στο Ναό της Αγίας Αικατερίνης. Οι πόρτες έκλεισαν και οι βαριοί σύρτες και οι αμπάρες τάραξαν με τους κρότους τους το μυστήριο της σιωπής, μέσα στο μισοσκόταδο του Ναού, το οποίο διέκοπτε το μελιχρό φως των καντηλιών, που έκαιγαν μπροστά από τα μαυρισμένα από τα χρόνια εικονίσματα.

* * *
Ο Κρομμύδας, άναψε ένα κηρί, στάθηκε από ένστικτο μπροστά στο δικέφαλο αετό – το σύμβολο αυτό της χιλιόχρονης Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου – που ήταν σκαλισμένος στις πλάκες, στη μέση της εκκλησίας, έκαμε σταυροκοπούμενος τρεις μετάνοιες, και προχώρησε προς την ωραία Πύλη.
Εκεί μπροστά, επάνω στο δισκέλιο, ήταν τοποθετημένο πάνω σε μικρή μεταξωτή σημαία, ένα ασημωμένο Ευαγγέλιο και πάνω σ’αυτό βαλμένα χιαστί ένα γιαταγάνι και ένα περίστροφο.
Η ωραία Πύλη άνοιξε, στο βάθος η Αγία Τράπεζα με τον Εσταυρωμένο κρεμασμένο επί ξύλου, ο κατηχητής, περιβεβλημένος μακρύ μαύρο ράσο και με μια μαύρη προσωπίδα προχώρησε από το ιερό με αργό βήμα προς την ωραία Πύλη, με βαθειά φωνή υπέμνησε στον μυούμενο τις βαρύτατες συνέπειες του όρκου του, τις παραδόσεις του τόπου του, τις υποχρεώσεις προς το Έθνος του, και τον κάλεσε ν’ απαντήσει ελεύθερα, εάν είναι παρασκευασμένος ν’ αναλάβει το μεγάλο χρέος, αλλά και την μεγάλη ευθύνη της εισόδου στην απελευθερωτική οργάνωση. Ο γενναίος καπετάνιος απάντησε με σταθερή φωνή καταφατικά.
Τότε τον κάλεσε να γονατίσει, να θέσει το χέρι πάνω στο Ευαγγέλιο και απήγγειλε τον φρικτό όρκο, με τον οποίο υποσχόταν να χύσει και την τελευταία ρανίδα του αίματος του υπέρ της Ελευθερίας της Ηπείρου. Ο καπετάν Κρομμύδας επαναλάμβανε κάθε λέξη με καταφανή συγκίνηση.
Η ιεροτελεστεία τελείωσε.
Ο άνθρωπος που τόσα χρόνια γύριζε σαν αγρίμι στα βουνά, ληστεύοντας, σφάζοντας και διωκόμενος, ο άνθρωπος που δεν είχε γνωρίσει τον φόβο στην ψυχή του, έτρεμε σύγκορμος, τα δάκρυα ανέβλυζαν από τα μάτια του, έκαμε το σημείο του Σταυρού και κατασπαζόμενος τον ανάδοχο και τον παριστάμενο Γεώργιο Πραμαντιώτη είπε :
-«Δοξάζω το Θεό που με αξίωσε να ιδώ αυτή την Άγια ημέρα. Τον παρακαλώ να μου δώση δύναμη να υπηρετήσω την Πατρίδα μου».
Το θαύμα είχε συντελεσθεί, ο χθεσινός ληστής, αδιακρίτως Τούρκων και Ελλήνων, είχε μεταβληθεί σε τρομερό εκδικητή της Φυλής του. Πολέμησε τον κατακτητή σαν λιοντάρι, επέζησε και είδε πραγματοποιούμενο το όνειρο τόσων γενεών το 1913.
Πέθανε στο χωριό του σαν τίμιος Ηπειρώτης.

* * *
Διασκευή από άρθρο στο περιοδικό Ηπειρωτική Εστία του Αλ. Λιβαδέως (1952)